Selecteer een pagina
Schoolfotograaf

Schoolfotograaf

Ja hoor, dit jaar gaat hij er komen. De eerste foto van de schoolfotograaf met mijn drie kinderen samen op één foto. Je wilt niet weten hoe ongelooflijk blij ik hiermee ben. Maar waarom dan? Het is toch gewoon een foto?

Al weken lang zag ik hem voorbijkomen om de planner. De schoolfotograaf. We mochten als één van de eerste voor de groepsfoto omdat de peuters zouden beginnen. Lang leven Lukas.

8:10 was ik op school. Mooi op tijd. We liepen naar de gemeenschapsruimte en daar was de fotograaf toch al druk bezig. We waren als derde aan de beurt en de rij achter mij liep ook al vol. Wachtende ouders met kinderen die niet wilden wachten. Dat is al een combinatie voor succes.

De jongens luisterden goed en ze waren blij. Dit ging goed. We mochten even voor een ander gezin. Het meisje daarvan wilde niet. absoluut niet en huilde lange halen. Joris, Bart en Lukas liepen rustig naar de fotograaf. Ik checkte nog snel hun haar. Een paar plukjes waren die ochtend al niet meer in model te brengen, dus dat lukte nog steeds niet. Nou ja, het is zoals het is, dit is typisch hun haar dus prima zo.

Klik, klik, klik en na een paar minuten was het klaar. Wow. Dit ging te goed, kwam er nog een addertje onder het gras vandaan? Gingen ze nog over apparatuur vallen of zouden ze zo dan nog ruzie krijgen? Ik was op alles voorbereid. Dit ging te goed.

Dat leer je op een gegeven moment als moeder he? Dat je alle scenario’s meemaakt; van vallen in een plas water net voor de foto tot een weigerende peuter en als een peuter weigert, dan weet je het wel…

Na afloop van de foto’s loop ik trots naar mijn auto en ben ik trots. De jaren hiervoor stond ik niet in de rij. De gedachte dat ik met drie kinderen ergens naar toe moest was eigenlijk al too much. Mijn lijf werkte niet mee, ik was te moe voor alles. Ik was bang dat ze zouden gaan huilen en ruziën en dat ik dan enorme stress zou krijgen. Dit vijfde schooljaar van Joris is het mij dan eindelijk gelukt om te gaan voor een groepsfoto van de kinderen. En ze hebben hun haar niet perfect en ook de kleren zijn niet op elkaar “Name it” afgestemd. Maar wie maakt dat wat uit. Wij hadden een leuke start van de dag.

mama moet het doehoen…

mama moet het doehoen…

Mama moet het doehoen… en vanmorgen waren deze woorden niet eens aan mij gericht. Ik hoorde deze woorden een paar tafels verderop. Ik was aan het ontbijten in het hotel en las de Linda. Mijn eigen drie kinderen zijn bij hun vaders, mijn twee stiefkinderen bij hun moeder en ik ben een paar dagen alleen op pad.

Deze woorden hadden thuis prima uitgesproken kunnen worden. Een voorbeeld; wanneer Lukas moe is en Joris wil hem helpen om zijn schoenen uit te trekken zegt Lukas vaak:”nee, mama moet het doehoen”. Ook echt zo, met een lange extra lettergreep. Alsof dat helpt. Hoewel er bij ons thuis met zeven mensen dus vaak wel iemand is die wil en kan helpen, is het toch vaak “mama of Esther moet het doen”.

Als mama voel ik mij ook echt het middelpunt van ons samengestelde gezin. Ik regel, plan, chauffeur, plak pleisters, knuffel en ruim op. En nog veel meer. Maar los daarvan, ben ik nog meer Esthers. Er zijn zoveel rollen die we als vrouw hebben. En dat kan ingewikkeld zijn en soms kom je in knoei met wat je wilt, wat er verwacht wordt en wat moet.

Dit weekend kies ik voor mijn creativiteit en mijn bedrijf. Ik ben 3 dagen in een hutje (lees hotel) op de hei (lees aan de rand van een dorp).  Ik schrijf, denk, rust uit en geef mezelf daarmee de rust en de ruimte die ik zo nu en dan nodig heb om ook al het andere dat er is, op een fijne en warme manier te kunnen doen. Die keuze maken is voor mij nog niet makkelijk. Pas donderdagavond, toen een paar dingen op hun plek vielen, heb ik geboekt. En ik bleef twijfelen tot bijna aan de bestemming toe. Eenmaal hier gekomen, voelde ik waarom ik dit ook alweer deed. Daarna was het goed.

Mama’s hoeven niet alles te doen, ook al denken ze soms van wel. Mama’s mogen ook gewoon Esther, Silvia, Cindy, Monica of Petra zijn. Met hun eigen tijd en invulling daarvan. Vaak is dit wel een keuze die je moet maken en plannen. Voor je het weet ben je zomaar weer een tijd verder, want er is altijd wel iets te doen met een gezin.

En dat is mijn stap als moeder. Ik leer dat mijn kinderen het ook goed hebben wanneer ik er even niet ben. En ik geef mezelf tijd voor al het andere wat ik ook in mij heb.

Liefs Esther

Mama en Mama

Mama en Mama

Om moeder te mogen worden is magisch. Acht jaar geleden werd ik moeder. Mijn zoon Joris werd geboren en ineens was ik het. Moeder. De eerste maanden waren zwaar, ik was erg ziek van de zwangerschapsvergiftiging. Gelukkig werd het na een paar maanden beter en kon ik echt beginnen met moederen. Ik had een ondernemend jongetje met een energie voor 10. En dat is hij nog steeds!

SAMSUNG
SAMSUNG

Joris was bijna één toen onze wereld stil stond. Mijn moeder bleek borstkanker te hebben met uitzaaiingen. De boodschap die ze mee kreeg was; er is geen genezing mogelijk. Alles wat je doet is voor verlenging.

pentax 080.jpg

Haar leven en dromen werden verstoord. Ze was nog maar 61. Ze genoot volop van haar kinderen en kleinkinderen. Ze wachtte op het moment dat mijn vader met pensioen zou gaan en ze vaker samen op pad konden gaan. Want echt, ze waren nog zo gek met elkaar. Ze leefden een rustig leven in een rustig dorp. Geen gejaag en drukte, maar tijd voor elkaar en voor de mensen om hun heen. Met liefde werd alles gedaan en iedereen was altijd welkom.

Maanden heb ik rondgelopen met een soort van paniek. “ik kan dit nog niet, ik kan niet net moeder zijn en nu ook voor mijn moeder zorgen.” “ik kan geen afscheid nemen, want ik weet niet hoe het moet”. Ik wist ook niet hoe het moest. Ik voelde eenzaamheid in dit gevoel. En uiteindelijk vond ik een weg.

Bijna elk weekend ging ik met mijn kleine jongen naar mijn ouders. De vreugde van zijn aanwezigheid was energie verhogend voor haar. De boekjes voorlezen gaf haar rust. En hem eten geven gaf haar zorgende rol, die ze altijd zo vol overgave deed, nog meer invulling. Ik heb in die maanden naar haar gekeken en geleerd. Zo doe je dat dus, moeder zijn. Zorgen voor iemand, een huiselijk gevoel creëren, geduldig zijn en iemand eigen dingen laten ontdekken.

En elke zondagavond reed ik terug naar Friesland. Zij en papa stonden bij de oprit te zwaaien. In mijn achteruitkijk spiegel zag ik ze samen. En ik zag mijn zoontje achter in de auto. En ik huilde. Elke keer weer als ik terug reed. Ik was al in de rouw. En ik werd sterker als moeder want ik wist, ik wil alleen het beste voor Joris want het leven kan kort zijn.

Na een tijdje stond mijn moeder niet meer bij de oprit, maar zwaaide ze van achter het raam. Ze kon niet meer mee naar buiten. En na een tijdje stond mijn moeder niet meer achter het raam, ze bleef op de bank liggen, ze kon niet meer lang staan. En de laatste keer dat ik wegreed, heb ik haar samen met mijn vader op bed gelegd, want ze wist niet meer wat ze moest doen. En zo begint rouw. Niet op het moment dat iemand overlijd. Maar op het moment dat je afscheid neemt van je dromen, van je kunnen en van je zijn.

Zen en schoonmaken

Zen en schoonmaken

Vroeger had ik een hekel aan schoonmaken, zeg tot een jaar of drie geleden. Mijn moeder riep steeds toen ik nog thuis woonde: “ik moet nog zien hoe dat bij jou gaat, als je later je eigen huis hebt!” Ik was chaotisch en rommelig, maar ik wist alles meestal snel te vinden.

Drie jaar geleden was het hier meer dan spitsuur in het gezin; met een baby, een dreumes en 3 kleine jongens. Zelf had ik een bloedwaarde van alles dik in het rood dus ik was leeg, op en uitgeput. Een fysieke burnout noemde de huisarts het. Mijn koppie wilde wel. Dat was niet handig. Ik bleef  zo goed als fulltime werken, voor mijn gezin zorgen en ondertussen moest  er nog schoon gemaakt worden. En dat vond ik al niets aan.

Tijd voor keuzes maken. Dat heb ik gedaan. Onder andere heb ik mij verdiept in het doen van taken door nonnen en door mensen die in een kibboets werken. Ze werken met het gevoel van dankbaarheid en bijna meditatief aan hun taken. Aan alles wat er moet gebeuren. Ik ging dat ook proberen.

Dat lukte eerst helemaal niet. Sterker nog, ik werd er nog chagrijniger van. En toen kwam dat moment. Het eerste moment dat ik rust begon te ervaren tijdens het huishouden. Dat ik hoop kreeg dat het mij zou gaan lukken. Dat ik het op orde zou krijgen en zou wonen in een schoon en opgeruimd huis. Na veel oefenen en veel klussen werkt het voor mij nu zo.

Ik ben dankbaar als ik 5 manden met was mag opvouwen (per dag dan hè, we zijn een groot gezin ), ik ben dankbaar als ik kilo’s aardappels in de week wegschil. Ik ben dankbaar als ik vieze handjes van de ramen af aan het wassen ben. Ik heb mijn kinderen. Ik mag voor ze zorgen. Ze zijn gezond. En dat is onnoembaar waardevol. Dus de was, de aardappels en de ramen wassen doe ik met liefde, met de hoofdletter L.

Mama de prinses

Mama de prinses

Ik ga. Mijn tassen liggen in de auto. Ik voel wat onrust en loop weer terug naar binnen. Ik loop naar boven en ga eerst naar Bart. Hij slaapt al. Vandaag zei hij dat ik geen mama was maar een prinses. “Omdat je zo mooi bent mama.” Die lieve woordjes deden mij zo goed. Ik voelde me vandaag niet zo mooi. Maar moe en al helemaal geen prinses.

Daarna loop ik naar Lukas. Hij slaapt ook. Hij vertelde vandaag dat hij mijn beste vriend is. “Want je bent zo grappig mama.”

Tot slot ga ik naar Joris. Hij zit aan de eettafel en heeft papieren voor zich. Huiswerk? Nee hoor, iets met Champions League poules. “Ik hou van je Joris” zeg ik. “Oké”. “Ik ga je missen, vervolg ik”. “Oké”. Ik snap het al… Een bijna achtjarige jongen die met z’n passie bezig is kun je beter niet storen.😄 We hadden daarvoor al geknuffeld dus ik laat hem even.

Dan ga ik echt. Een klein kriebeltje in mijn buik. Ik ga een paar dagen naar een businesstraining. Een paar dagen doorbrengen met vrouwen die gaan beginnen met ondernemen. Ik ga veel leren en veel plezier hebben. Toch kost het mij moeite om te schakelen tussen moeder zijn en mijn kinderen een paar dagen missen, naar “ik Esther” die haar eigen bedrijf gaat starten.

Ik heb een mooi autoritje voor de boeg om dat proces te laten gebeuren. Ondertussen denk ik eraan dat ik een prinses ben, die knuffels geeft en een goede vriend kan zijn. Dan komt het zeker goed.

ijsje eten

ijsje eten

Vandaag was ik met Bart en Lukas bij opa Mannes. We hadden er gelogeerd na de verjaardag van ons lieve neefje. Het was mooi weer voor een ijsje. Dus hup naar de Jamin in het dorp.

Vandaag met Lukas en Bart

Zittend op het bankje dacht ik terug aan een dag, zo’n 5 jaar geleden. Joris was toen bijna 3 jaar. Het was mooi weer. Dus hup we gingen naar de Jamin in het dorp voor een ijsje. Mijn moeder was toen al ziek en kon niet meer mee met dit soort uitjes. Joris, opa Mannes en ik hebben met z’n drieën een ijsje gegeten en ik heb deze foto gemaakt. Daarna gingen we terug naar oma Jennie.

1004692_585310891510637_1009644488_n
Joris en opa

Terug naar vandaag; nadat het ijsje op was schoot er even door mijn hoofd “zullen we langs mama?” Ik dacht er even over na en kon het nog niet beslissen. Toen zei mijn vader:”we kunnen ook even langs je moeder?” Bijzonder, blijkbaar had hij dezelfde gedachte. Dus daar gingen we. Bart en Lukas waren er nog niet eerder geweest. Op de begraafplaats aangekomen gingen we naar oma’s plekje. Eenmaal daar vroeg Bart “krijg ik hier ook een plekje?” Zo’n pure kinder reactie. Prachtig. Ik heb uitgelegd dat als hij eerst maar zo oud moet worden als Pake, hij ook een plekje krijgt (Pake werd 100!!!). We hebben oma Jennie’s plekje schoongemaakt en daarna gingen weer naar opa’s huisje.

2 dagen. Zomaar een dag in 2013 en zomaar een dag in 2018.

ijsje.

Opa.

En oma.

Zie je dat ze altijd bij ons is?