Selecteer een pagina
Mama leest ~ review

Mama leest ~ review

Tijd voor jezelf

Niets fijner, dan na een dag je ding doen, om een moment voor jezelf te creëren. Een wandeling maken met de hond, eindeloos badderen met kaarsjes en muziek, Netflix kijken of…. lezen. Jaren geleden, in de tijd dat ik nog geen kinderen had, las ik elke avond hoofdstukken weg. Daarna in de tropenjaren met baby’s en dreumesen deed ik dat niet. Ik was blij als ik ‘s avonds mijn bed zag en kon slapen. Lukas, onze jongste zoon, is nu vijf jaar en wat ik merk is dat de avonden weer beetje bij beetje voor mezelf worden. Soms nog vol ongeloof hoor. Dan voel ik een onrust:” wow, wat ga ik allemaal in deze uren doen?” alsof het nuttig moet zijn. De avonden dat ik de rust ervaar ben ik wel weer aan het lezen. Liggend in bed, badderend in een warm bad of zittend op de bank. Afgelopen week heb ik weer eens een tijdschrift gelezen. Ik moet zeggen dat ik dat niet zo heel vaak doe. Meestal vergeet ik het om een tijdschrift te kopen.

Hoe komen we in hemelsnaam al die vrije dagen door?

Het stukje tijd voor jezelf is er voor veel mensen bij ingeschoten de afgelopen periode. Oké, ik zal specifieker zijn, ik denk dat dit vooral speelt bij gezinnen met kleine kinderen. Ik hoor ook verhalen van stellen die alle tijd hebben om hun huis op te knappen en oudere mensen die de zolder eindelijk ontspullen met speelgoed uit de jaren ’70. Maar voor de gezinnen is het wel een intense tijd geweest met weinig ruimte voor jezelf. Hier in het noorden gaan de kinderen vanaf maandag weer alle dagen naar school. De periode tot aan de zomervakantie is vier weken en dan zijn ze weer zes weken vrij. De vraag die gesteld wordt op de voorkant van het magazine: “Hoe komen we in hemelsnaam al die vrije dagen door?” is wel een goede vraag. Elk jaar na de zomervakantie hoor ik op het plein wel iemand zeggen;” de vakantie had best vier weken mogen duren, zes weken is wel lang hoor.” En nu hebben we al die Corona thuisblijf dagen ook al gehad. We hebben dus genoeg vrije dagen dit jaar. In de zomervakantie gaan de meeste mensen wel op vakantie, maar de andere drie of vier weken dan? Vaak is er nog je werk, de kinderen die naar de opvang gaan en dan is er toch nog zeeën van tijd waarin de verveling toe kan slaan en de kinderen op zoek zijn naar iets leuks.

Entertainmentservice “mama”

In het magazine, gericht op mama’s van kinderen van 4 tot 12, is er een fantastische mix tussen “doen, maak, lees”. Deze drie items vindt je ook terug op hun website. Het lezen is voor jezelf als ontspanning wanneer je dus ligt te badderen. Het zijn mooie verhalen over moeders die het roer om gooien, een verre reis maken met het gezin of een bijzondere woonvorm vinden nadat ze gaan scheiden. De doen items zijn gericht op leuke uitjes in Nederland, spelletjes tips voor thuis en do it yourself tips voor heerlijke gezichtsmaskers. Wat ik hier leuk aan vind, is de combinatie van doen met de kinderen maar ook doen voor jezelf. Lekker de tijd nemen om een masker te maken en op te doen, is ook een fijn momentje voor jezelf. Entertainmentservice “mama” hoeft natuurlijk niet altijd aan te staan. Tot slot staan er heel veel maak ideeën in het magazine. Een mooie tegenhanger voor het item over beeldschermtijd. Beeldschermtijd is fijn voor jezelf én voor de kinderen. Maar naast beeldschermtijd is er natuurlijk heel veel tijd over. Dan is het leuk om één van de maak of doen dingen erbij te pakken. De golden oldie kijkdoos maken staat er ook in. Weet je nog hoe magisch het als kind was om in een kijkdoos te gluren? Vooral als de bovenkant zo’n prachtig blauw of roze doorschijnend papiertje had? De bouwplaat voor deze kijkdoos met dieren staat erbij. De kinderen kunnen die zo uitknippen en in kleuren. Alleen nog even een schoenendoos regelen. Dat is pas gemak!

easy moestuin
kijkdoos maken

Is dit een must read?

Dit magazine is erg leuk voor mama’s met kinderen vanaf 4 jaar. Hierdoor ook erg verfrissend omdat de andere magazines gericht zijn op zwanger zijn en baby tijd. De opmaak is kleurrijk en met 138 pagina’s heb je ook echt iets in handen. De doen, maak, lees categorieën vind ik leuk gevonden. Dus ja, ik vind het een magazine wat de moeite waard is om te lezen en te verknippen met alle doe items.

Los exemplaar of abonnement

Je kunt dit nieuwe magazine kopen in de betere boekhandels Bruna, AKO, The Read Shop en Primera. Het tijdschrift verschijnt 3 keer per jaar en je kunt ook een abonnement afsluiten voor de komende 3 magazines. Meer informatie over het magazine vindt je op de website van Mama Leest en op hun Instagram. Complimenten aan Danielle, Katja en Esther, de drie moeders die dit magazine gerealiseerd hebben.

Zondag 6 juni geef ik in samenwerking met Mama leest 1 exemplaar weg. Check mijn Instagrampost om mee te doen!

Kinderen en eten

Kinderen en eten

Deze week zag ik een post voorbij komen van Mathijs Vrieze. Voor wie hem niet kent; hij is een healthy chef en tv-kok met superheerlijke recepten. In zijn post op Instagram vroeg hij zich af waarom veel mensen niet van koken houden. Een terechte vraag denk ik.

Koken is vervelend

Ik hoor het ook om mij heen. Eten en vooral het avond eten wordt gezien als vervelend en lastig. Voor een deel snap ik dat. Eerder toen we onze kinderen nog op de dagopvang hadden ging het soms zo: Moe van het werk reed ik naar de opvang. De kinderen waren blij me te zien maar ook moe. We reden naar huis en daar aangekomen begon het huilen, elkaar plagen en luisteren was op dat moment niet hun sterkste punt. Ik zette een filmpje op en zo kon ik eten klaar maken. Vlug, want het was laat en de kinderen moesten nog douchen en dan naar bed. Zodra het eten op tafel stond waren de reacties wisselend. Van “oh lekker, eten.” tot volledige stilte, mij strak aankijkend en het hoofd wegdraaien wanneer ik een hapje wilde geven… en dat is trouwens een betere variant dan de peuterpuber die alleen maar nee gilt!

Zelf vind ik koken leuk. Ik vind het fascinerend dat iets als een zaadje begint, bloeit, groeit en dat je het dan kunt eten. Dat is toch bizar als je daar over nadenkt? Anyway, ik houd van verschillende smaken en uitproberen van recepten. Daarnaast vind ik gezond eten belangrijk. Trouwens, wel in combinatie met eten wat lekker is maar niet gezond. Zoals eigenlijk alles in het leven; balans tussen het één en het ander. We zijn inmiddels ook een paar jaar verder en de peuterpuber taferelen liggen achter mij. Het is rustiger aan tafel en de kinderen zijn nu niet meer bij een opvang. We kunnen nu op tijd en minder vermoeid eten. Dit is denk ik al 80% reden voor meer succes aan tafel.

Even terug naar de vraag

Waarom houden veel mensen niet van koken? Zelf denk ik dat het onder andere te maken heeft met “jong geleerd is oud gedaan.” Ik heb nooit geleerd om te koken totdat ik op kamers ging en het toen moest doen. De eerste weken heb ik verschrikkelijk gegeten weet ik nog, het smaakte nergens naar…

Mijn jongens helpen regelmatig mee met koken. Ze komen zelf vragen of ze mogen helpen. We maken er dan iets fijns van samen. We proeven ondertussen van de ingrediënten en ik leer ze de namen van alles wat ze gebruiken. Vandaag was dat trouwens granaatappel, dat kenden ze nog niet. Natuurlijk is dit geen garantie op een leuk en gezond kookleven, maar ze zijn nu wel onderdeel van wat er op tafel staat. Ze zijn trots als iedereen er lekker van eet. En als ze het minder lekker vinden, dan bedenken ze zelf ook wat de volgende keer anders kan! Dat is toch superleuk? Zo laat ik de kinderen onderdeel zijn van een belangrijk onderdeel in ons leven; onze voeding. Ik hoop dat de kinderen van nu weer gaan leren te genieten van basisvoedsel en pure ingrediënten en daar zelf mooie gerechten van kunnen maken.

Een nieuw gerecht uitproberen

Vanmorgen wilde ik een nieuw gerecht uitproberen. Dat doe ik geregeld en nu Lukas naar school gaat heb ik daar nog meer tijd voor dan eerst. De jongens waren dus op school en konden helaas niet helpen. Prima, muziekje aan, ingrediënten op het aanrecht en ik ben in mijn element. Dit gerecht van Mathijs heb ik gemaakt:

De combinatie van mango met granaatappel trok mij aan. Een tiramisu is sowieso lekker. In het gerecht is meer kwark verwerkt dan normaal waardoor hij ook lichter en minder vet is. De kwark was lekker licht qua smaak en de mango was heerlijk zoet. Dit gerecht is heel gemakkelijk om te maken en kan niet mis gaan denk ik. De tiramisu kon een paar uur in de koelkast staan voordat de kinderen weer thuis waren. Aan het einde van de middag pakte ik de tiramisu uit de koeling en de kinderen stonden enthousiast om mij heen toen ze het gerecht zagen… dit leek hun lekkerrrrrr. Joris, Bart en Lukas hebben hem getest. Om het voor de kinderen toegankelijker te maken heb ik ook aardbeien erop gedaan. Ze hebben wel de granaatappel geproefd. Lukas en Joris vonden het lekker en Bart niet. Na de eerste hapjes wilden ze graag een bordje vol. Een succes dus. Zoals ik in het begin al schreef, ik ben altijd op zoek naar balans. Dit gerecht is niet superhealthyfood, wel heel lekker. Wil je zelf het gerecht maken? (aanrader!) klik dan op deze link direct naar de website van Mathijs.

Ik heb geen vakantie

Ik heb geen vakantie

Dat klinkt misschien gek; ”ik heb geen vakantie”. In de tijd dat veel mensen in Frankrijk of Italië zitten en de zomervakantie voor alle regio’s gestart zijn, roep ik dat ik geen vakantie heb!

Dagje Hellendoorn

Vorige week zijn we wel een weekje weggeweest naar Groenlo. Dat was leuk. De kinderen kennen de camping goed. Er zijn leuke activiteiten en elke dag naar het subtropisch zwembad is een feestje. De reden dat we daar naar toe gaan is eigenlijk omdat ik het nog niet zie zitten om een retourtje Frankrijk te doen met 5 jongens in één auto…

Dus het weekje weg hebben we gehad en we zijn vanaf nu lekker thuis. Ik bedacht mij ineens dat de vakantie voor mij niet anders voelt dan anders. En daar was ik zo blij mee. Ineens viel het op zijn plek waar ik jaren aan gewerkt heb. Voorheen leefde ik naar de vakantie toe en moest ik eerst bijkomen van het werk voordat ik echt kon relaxen.

Joris en Thomas
Giel
Lukas en Bartho

Een paar jaar geleden wilde in mijn leven anders invullen; meer tijd voor mijn gezin, geen opvang meer voor de kinderen, meer rust en een easy living. De uitvoering van dat plan was er niet van de een op andere dag. Allereerst moest ik van werk veranderen om dat te realiseren. Dit betekende een fors gedeelte van mijn salaris inleveren. Daarnaast moesten de werktijden bij mijn gezinstijden passen én ik wilde minder reistijd. Maar ik vond het! Ik werk nu elke ochtend en twee avonden per week en ik ben vanaf 14:00 uur thuis met de kinderen. Ik heb geen stress meer rond het avondeten om vermoeide kinderen op te halen van de opvang. Ik kan zelf met ze naar de sportactiviteiten en het beste; ik heb tijd voor een boekje lezen ’s middags of lekker niets te doen.

De vakantieperiode voelt wel relaxter omdat we ’s ochtends niet naar school hoeven en aan de andere kant is het voor mij soms iets intensiever omdat ik nu fulltime ge-mama heb 😊. We starten de eerste twee weken met 5 kinderen, dan hebben we één week 3 kinderen. Vervolgens in week 4 en 5 hebben we 2 kinderen om af te sluiten in week 6 met 4 kinderen.

Doe je mee? Van klerezooi naar kledinggoed

Doe je mee? Van klerezooi naar kledinggoed

Challenge

Yes, we gaan weer voor een challenge. Misschien was je er ook bij in januari? Toen gingen we de minsgame doen. In één maand heb ik 496 items weggedaan. Er deden toen zo’n 130 mensen mee. Even uitrekenen 130 x 496 = 64.480. Echt… als je er over nadenkt hoeveel spullen dat zijn met 130 mensen?! Ik ben op weg naar een rustigere leefstijl. Dat meer en meer en meer heb ik nu wel gezien en mij past het niet goed. Ik wil graag leven met wat ik nodig heb en niet met veel. Ik ben onderweg naar een rustiger en duurzamer leven. Alles stap voor stap om daar te komen. Nadat ik in januari veel spullen heb weggedaan ben ik daarna rustig verder gegaan met ontspullen. Wat ik wel een lange tijd op orde heb, is al onze kleding. En dat is best veel met twee volwassenen en 5 kinderen. Elk seizoen heb ik een afvinklijst (love lijstjes) met wat ik nodig heb. Ik ga alle kasten bij langs en daarna heb ik een overzicht van kleding en spullen die ik nog nodig heb.

  • ik hoef niet meer na te denken wat ik nodig heb; de lijst vertelt het mij
  • ik weet na het uitzoeken precies wat ik mis
  • het geeft rust en kost weinig tijd
  • ik heb weinig impulsaankopen meer, omdat ik weet wat ik nodig heb en dat dan ook regel
  • de kasten van de kinderen zijn overzichtelijk en ze kunnen prima zelf hun kleding bij elkaar zoeken (oké, ik heb vijf jongens, dus dat is ook makkelijk)

Van klerezooi naar kledinggoed

Vanaf 13 mei heb ik weer een challenge voor je. We gaan in 5 dagen er voor zorgen dat de kledingkasten van je kind(eren) uitgezocht zijn aan de hand van een checklist met wat je deze lente en zomer nodig hebt. De kledingkasten zijn schoongemaakt, uitgezocht en opgeruimd. Ik geef je een lijst met tips van duurzame kinderkleding merken en zo ga stap voor stap van klerezooi naar kledinggoed.

Hoe gaan we dit doen dan?

Stuur mij een bericht via het contactformulier of DM van Instagram dat je mee wilt doen. Je ontvangt dan 12 mei van mij de checklist die je nodig hebt.

Klerezooi

De 5 dagen daarna kijk je naar mijn korte instastory wat we die dag gaan doen. We doen alles stap voor stap en relaxt. Ontspullen en opruimen kan ook leuk zijn en dat wil ik je laten ervaren.

Aan het einde heb jij de zomergarderobe klaar voor je kind

En daarna kan het beginnen. De voorpret van de zomerse dagen. Lekker lang licht, buiten zijn, rustig met een boekje de dag afsluiten. Je lijf opladen met de zon en vitamine D. Ik weet niet hoe jij dat ervaart, maar in de zomer lijkt voor mij alles altijd wat makkelijker en energieker te gaan. En wat relaxter en rustiger. Dat laatste; relaxt en rustig, ja dat wil ik wel!

Een “van alles” weekje

Een “van alles” weekje

Afgelopen week heb ik weer een mooie en bijzondere week gehad. Allereerst waren er de “gewone” dagelijkse dingen. De kinderen gingen naar school, ik had mijn werk en ondertussen bleven de wasjes draaien.

Dinsdag vierden we Bart zijn verjaardag met 3 vriendjes. Dit was een mooie groepje. Niet te groot, waardoor het voor de kinderen ook gezellig en overzichtelijk was. Na school hebben we ze meegenomen naar huis. Daar hebben ze gespeeld en cakejes gegeten. Buikjes vol en op naar “de Naturij”. Rennen, spelen en klimmen was wel aan de jongens besteed. Thuis hebben we afgesloten met friet en hup, om 17:00 uur met z’n allen in de auto en heb ik ze naar huis gebracht.

De dag daarna was heel bijzonder. Ik mocht mee werken aan het programma “Ik mis je” van de EO. In dit programma mag je als nabestaande je verhaal vertellen. Wat was het waardevol om nog eenmaal het hele verhaal van mijn moeder te vertellen. In het dagelijkse leven gebeurd dat niet zo vaak meer. Wel fragmenten of dat er kort een herinnering voorbij komt, maar echt een gesprek over hoe het met haar gegaan is niet meer. Wat fijn om te mogen vertellen hoe blij ik ben dat zij mijn moeder mocht zijn. En compliment voor het team. Wat een fijne mensen waren dat, hierdoor was het voor mij relaxt en heel waardevol. En na de opnames had mijn vader heerlijke boerenkool gemaakt. Lekker hoor zo’n Hollands maaltje eten bij paps.

De dagen daarna stonden in het teken van werk, de verjaardag van mijn schoonmoeder en mijn planning volgen, voor het Sinterklaasfeest. We vieren dit woensdag 5 december met z’n zevenen. Zaterdag ben ik op pad geweest voor de cadeaus. Vooraf had ik de kinderen het Intertoys boek laten zien en ze mochten allemaal omcirkelen wat ze wilden hebben. Vrijdagavond heb ik alles doorgenomen en per persoon een lijstje gemaakt. En zaterdag was het zover. Me against de Sinterklaascadeaus :). Dat ging uitstekend. Door de goede voorbereiding en het personeel regelmatig te vragen waar wat lag kon ik snel verzamelen wat ik nodig had. De cadeaus van Bartho waren iets lastiger want daarvoor ging ik van de ene naar de andere winkel. Maar hè, dat was prima want ik had daardoor gelijk mijn 10.000 stappen gezet.

In deze week zat alles wat ik wil: tijd met de kinderen, werken (voor mijn eigen bedrijf en het kinderdagverblijf), familietijd, nieuwe herinneringen maken, tijd met Bartho, relax momenten en gezelligheid.

Ik kreeg deze week ook vragen over mijn planning. “Hoe doe je dat toch?” “Het lijkt alsof je het altijd druk hebt, maar je komt vaak zo rustig over.” “wow, je hebt een samengesteld gezin met 5 kinderen, werk, huishouden, etc. maar hoe dan?”

Binnenkort ga ik daar een blog over schrijven en leuk nieuws, begin volgend jaar ga ik daar ook een kort online programma voor maken. Want echt, zo deed ik het eerder niet, want voor wie mij niet persoonlijk kent:

  • Ik was chaotisch
  • Ik was rommelig
  • Ik ben een grijs gebiedje ADD/ADHD/Hoogbegaafd
  • Vijf kinderen hebben = per definitie chaotisch
  • Door mijn creativiteit spring ik soms van het één in het ander en maak ik niet af waar ik mee bezig ben.

Ik heb het geleerd. Iedereen kan het volgens mij leren. En omdat het voor mij ging werken, merkte ik dat het goed voor mij was. Ik houd tijd over en ik hoef me niet meer druk te maken over dat ik dingen vergeet of dat ik stressend door de winkelstraten ren één dag voor Sinterklaas. En is mijn leven saai geworden door het plannen? Nope. Juist niet!!!

Schoolfotograaf

Schoolfotograaf

Ja hoor, dit jaar gaat hij er komen. De eerste foto van de schoolfotograaf met mijn drie kinderen samen op één foto. Je wilt niet weten hoe ongelooflijk blij ik hiermee ben. Maar waarom dan? Het is toch gewoon een foto?

Al weken lang zag ik hem voorbijkomen om de planner. De schoolfotograaf. We mochten als één van de eerste voor de groepsfoto omdat de peuters zouden beginnen. Lang leven Lukas.

8:10 was ik op school. Mooi op tijd. We liepen naar de gemeenschapsruimte en daar was de fotograaf toch al druk bezig. We waren als derde aan de beurt en de rij achter mij liep ook al vol. Wachtende ouders met kinderen die niet wilden wachten. Dat is al een combinatie voor succes.

De jongens luisterden goed en ze waren blij. Dit ging goed. We mochten even voor een ander gezin. Het meisje daarvan wilde niet. absoluut niet en huilde lange halen. Joris, Bart en Lukas liepen rustig naar de fotograaf. Ik checkte nog snel hun haar. Een paar plukjes waren die ochtend al niet meer in model te brengen, dus dat lukte nog steeds niet. Nou ja, het is zoals het is, dit is typisch hun haar dus prima zo.

Klik, klik, klik en na een paar minuten was het klaar. Wow. Dit ging te goed, kwam er nog een addertje onder het gras vandaan? Gingen ze nog over apparatuur vallen of zouden ze zo dan nog ruzie krijgen? Ik was op alles voorbereid. Dit ging te goed.

Dat leer je op een gegeven moment als moeder he? Dat je alle scenario’s meemaakt; van vallen in een plas water net voor de foto tot een weigerende peuter en als een peuter weigert, dan weet je het wel…

Na afloop van de foto’s loop ik trots naar mijn auto en ben ik trots. De jaren hiervoor stond ik niet in de rij. De gedachte dat ik met drie kinderen ergens naar toe moest was eigenlijk al too much. Mijn lijf werkte niet mee, ik was te moe voor alles. Ik was bang dat ze zouden gaan huilen en ruziën en dat ik dan enorme stress zou krijgen. Dit vijfde schooljaar van Joris is het mij dan eindelijk gelukt om te gaan voor een groepsfoto van de kinderen. En ze hebben hun haar niet perfect en ook de kleren zijn niet op elkaar “Name it” afgestemd. Maar wie maakt dat wat uit. Wij hadden een leuke start van de dag.