Selecteer een pagina
Het zero waste projectboek review

Het zero waste projectboek review

Toen we eenmaal het besluit hadden genomen om een maand lang geen afval te produceren, waren we vastbesloten om het te laten slagen. Het leek ons niet per se eenvoudig, maar het moest en zou lukken.”

Met deze woorden begint hoofdstuk één van het boek. Jessie en Nicky zijn twee zussen die min of meer per ongeluk de Zero waste lifestyle omarmt hebben in hun zoektocht naar duurzaam geluk.

Zero wat?

Wat betekent zero waste eigenlijk? Letterlijk betekent het nul afval. Maar hoe doe je dat dat? Gaat het erom dat er geen afval meer geproduceerd wordt? Gaat het om recyclen? Of om consuminderen? Wil je alleen gebruik van plastic verminderen of ook van andere grondstoffen? En kun je nog wel mango eten die uit Brazilië geïmporteerd wordt? Om hier voor jezelf een antwoord in te vinden, is dit een goed boek om daar achter te komen.

Zes thema’s

Wat ik fijn vindt aan dit boek, is dat ze de lezer meenemen in hun proces. Ze beginnen bij het idee om een maand zero waste te leven. Naast de tips in het boek delen ze ook hun zoektocht van anderhalf jaar. En uiteindelijk is het echt hun lifestyle geworden. Soms willen we zo snel en moet het liefst vandaag alles al anders zijn. Wat Jessie en Nicky zo mooi laten zien is dat een proces tijd kost. Met alles wat er mis gaat, frustreert of een onverwacht succes kan zijn. Vooral het verhaal over het wassen van hun haar vond ik leuk. Van No poo (wassen met alleen water), wassen met baking soda en uitspoelen met appelciderazijn, het gebruik van roggemeel in hun haar tot shampoo bars, ze hebben van alles geprobeerd. De schrijfsters nemen ons mee in de zes thema’s: boodschappen, huishouden, de badkamer, consumeren, vrienden & familie en nieuwe lifestyle. Elk hoofdstuk sluiten ze af met een opsomming wat ze hebben geleerd.

Aleppozeep

Voor wie is het boek?

Als je al een tijdje onderweg bent met minimalisme, zero waste of duurzamer leven, dan is het boek leuk voor de inspiratie, veel nieuwe tips zul je er dan niet in tegenkomen. Is je badkamer nog overvol met teveel producten en producten die bol staan van de toevoegingen én die verpakt zijn in plastic, dan is dit boek wel iets voor je. Tenminste, als je dat graag anders zou willen.

Mijn ervaring met zero waste

Mijn reis naar duurzaam geluk zoals ze zo mooi zeggen, begon voor mij een paar jaar geleden. Ik begon (en ben nog steeds bezig) met Marie Kondoën, dat is het opruimen van je spullen in breedste zin van het woord. Daarna begon bij mij de fase om heel goed te kijken wat ik nodig heb en hoe dat op een duurzame manier kan. Inmiddels gebruik ik een shampoo bar, heb ik mijn eigen wattenschijfjes gemaakt en heb ik veel verzorgingsproducten geskipt. Ik maak regelmatig mijn eigen handzeep en koop veel minder. Er gaan ook nog dingen zoals het altijd ging. Het plastic is in ons huishouden nog een drama. Ik bestel de boodschappen en dan krijg je veel verpakt. Deze keuze hiervoor gaat nog steeds boven allerlei winkels afgaan, daar heb ik op dit moment niet de tijd voor over. Ik denk ook dat het makkelijker is te starten wanneer je nog een klein huishouden hebt, dan wij met z’n zevenen (trouwens, vijf kinderen is sowieso niet duurzaam, maar dat is weer een ander verhaal)

Zelfgemaakte wattsenschijfjes van
oude handdoeken.

Is dit een must read?

Jazeker! Het is fijn geschreven en de opbouw van thema’s is inspirerend. Als je al verder bent in het proces van zero waste dan zou ik het niet kopen, maar mocht je het kunnen lenen of als doorgeefboek tegen komen, dan zou ik zeker het boek even lezen. Je kunt ook naar hun website gaan: https://www.hetzerowasteproject.nl/ voor veel inspiratie en een e-book versie.

Hieronder vind je links naar het boek en wasbare herbruikbare wattenschijfjes

3 tips om je schoenen op te ruimen

3 tips om je schoenen op te ruimen

Hoeveel paar schoenen hebben we?

Als vrouw schijnen we gemiddeld 23 paar schoenen te hebben. Mannen hebben iets minder, zo rond de 17 paar. Voor kinderen kon ik het niet terugvinden. Ik heb een poll op mijn instagram geplaatst met de vraag hoeveel paar schoenen de kinderen hebben. Gemiddeld was het antwoord 3 paar schoenen. Daarbij komen nog laarzen, slippers of voetbalschoenen. Ook heb ik de vraag gesteld hoeveel paar schoenen wij, als vrouw, hebben. Het gemiddelde antwoord is 18 paar schoenen. Ik denk dat mijn poll iets lager scoorde dan gemiddeld omdat er een aantal vrouwen een minimalistische leefstijl leven en twee of drie paar schoenen hebben.

Iris reageerde op de poll en zegt dat ze drie paar schoenen heeft. Margo geeft aan: “Ontelbaar, I love shoes and boots. Mijn enige zonde :)” Samen met alle andere vrouwen die antwoord hebben gegeven kom ik op gemiddeld 18 paar schoenen. Dit is ook exclusief laarzen, slippers of sportschoenen. Waarbij ik voor het gemak de antwoorden als ontelbaar als 50 heb geteld. Dus nee, heel wetenschappelijk is dit onderzoek niet, haha.

Een rekensom voor mijn gezin; we hebben één man, één vrouw en vijf kinderen. Gemiddeld zouden we 17+23+15= 55 paar schoenen hebben. Ik kom voor ons iets lager uit. Manlief heeft 9 paar, ik heb er 11 en de kinderen hebben 2 paar. Samen voor ons is dat dus 30 paar schoenen. Dat is ook exclusief voetbalschoen, slippers en laarzen. 

Waar laat je al je schoenen en heb je echt zoveel nodig?

Tip 1: minimaliseer je schoenen

Zoek per persoon alle schoenen, laarzen, slippers, gympen en welk soort dan ook bij elkaar. Per persoon krijg je dus één stapel. Als je alles bij elkaar legt, kun je beter zien wat je hebt en beter kiezen welke je wilt houden. Je sorteert wat je wilt houden en welke je weg doet. Je kunt schoenen die nog waarde hebben verkopen. Mochten ze niet meer verkoopbaar zijn breng je ze naar de kringloopwinkel of naar een kleding container, daar mogen ook schoenen in. Lang, lang geleden had ik ongeveer 60 paar schoenen. Ik had ze niet eens allemaal aan en sommige waren af maar hadden “emotionele” waarde. Als ik naar al die schoenen keek werd ik ook niet echt blij meer. Ik begon met schoenen weg doen. Eerst deed dat pijn in mijn hart. Want Esther en schoenen dat was toch bijna één? Stapje voor stapje ging ik verder en deed ik meer schoenen weg. Ik kocht alleen nog maar goede schoenen die lang meekonden en tijdloos mooi waren. Nu heb ik schoenen waar ik blij van word en mij dienen in mijn dagelijks leven. Ik heb één goede nette hak schoen die overal bij kan en superfijn zit. Ja, ze waren duur, maar dat voel je dus ook. En ik onderhoud ze goed, door ze goed op te bergen, regelmatig te poetsen en eventueel een nieuwe hak eronder laten zetten.

Tip 2: organiseer je schoenen

Waar laat je je schoenen? Er zijn genoeg mogelijkheden om je schoenen op te bergen. Maar je nette pumps liggen waarschijnlijk niet op dezelfde plek als je snowboots. Tenzij je een walk in shoe closet hebt. Ik heb het praktisch ingericht en werk voor de kinderen met een schoenenbak en een laarzenrek.

Kinderen laten vaak hun jas en schoenen slingeren. Ik weet niet hoe dat bij meisjes gaat maar mijn jongens komen binnen, gooien hun jas op de grond en schoppen hun schoenen uit. Ik dacht, hoe kan ik het nu zo doen dat de kinderen wel zelf opruimen, maar dat het niet teveel moeite kost. Ik wil namelijk geen “ruim je schoenen nou eens op” mantra blijven zeggen.

Schoenen van de kinderen in de schoenenbak

Ik heb nu in de gang 2 bakken staan. Eén waar ze hun jas in kunnen “gooien” en één waar ze hun schoenen in “uit kunnen schoppen”. Dit werkt grandioos. Vriendjes weten inmiddels ook dat de jassen in de jassenbak gaan en de schoenen in de schoenenbak. De laarzen van de kinderen hangen op een laarzenrek en de snowboots staan op een plank. Mijn sneakers en slippers heb ik in mijn eigen schoenenbak en mijn nette schoenen staan op de tweede verdieping in een schoenenkast, samen met de nette schoenen van Bartho. Al onze laarzen hangen aan het laarzenrek. Zo blijft alles netjes en weet ik precies waar de schoenen zijn die ik nodig heb. Een groot voordeel van dit systeem vind ik ook dat de hal netjes blijft omdat alles in de bak ligt en je niet door een wirwar van schoenen en jassen naar binnen hoeft.

Tip 3: zoek twee keer per jaar je schoenen uit

In het voor- en najaar zoek ik alle schoenen uit. Ik heb een checklist van mijn minimale kledinglijst voor kinderen en vink aan wat ik al heb. Vaak gaan de regenlaarzen nog wel een seizoen mee of kunnen ze nog naar een broertje. Wat ik niet heb, koop ik en dan ben ik weer klaar voor een nieuw seizoen. Ik ga voor de jongens uit van 1 paar nette schoenen en 1 paar voor school. Voor de winter heb ik nog snowboots en regenlaarzen. Slippers en gympen regel ik voor de zomer. Soms krijg ik ook schoenen of laarzen. Wanneer ik denk dat ik ze ga gebruiken leg ik ze in de schoenenvoorraad. Met 5 jongens gaan er altijd wel schoenen of laarzen stuk en dan vind ik het fijn om reserve te hebben.

Vorige week heb ik de schoenenbak van de kinderen in de gang nog uitgezocht. Er was een bult vol schoenen ontstaan. Eens kijken wat ik daar in vond:

De snowboots staan weer op de plank. Twee paar schoenen hadden een gat. Die heb ik weggegooid. De voorjaarsschoenen heb ik ook nog even teruggelegd in de voorraad, die komen over een paar weken wel, als het iets mooier weer is. Tot slot heb ik nog drie paar schoenen naar de kringloop gebracht. Ze zijn nog goed, maar passen niet meer.

Deze Bissa kast van Ikea heb ik boven staan
Twee van deze laarzenrekken staan in de bijkeuken

Zo’n soort krat heb ik van Ikea. Degene die ik heb, is uit de collectie

Tot slot

  • zoek je schoenen uit en houd alleen wat je echt wilt houden
  • bedenk een opruimsysteem wat voor jou en je gezin werkt
  • zoek minimaal twee keer per jaar alle schoenen uit

Heb je nog vragen? Stel ze hieronder in de reacties of stuur een dm op instagram

Doe je mee? Van klerezooi naar kledinggoed

Doe je mee? Van klerezooi naar kledinggoed

Challenge

Yes, we gaan weer voor een challenge. Misschien was je er ook bij in januari? Toen gingen we de minsgame doen. In één maand heb ik 496 items weggedaan. Er deden toen zo’n 130 mensen mee. Even uitrekenen 130 x 496 = 64.480. Echt… als je er over nadenkt hoeveel spullen dat zijn met 130 mensen?! Ik ben op weg naar een rustigere leefstijl. Dat meer en meer en meer heb ik nu wel gezien en mij past het niet goed. Ik wil graag leven met wat ik nodig heb en niet met veel. Ik ben onderweg naar een rustiger en duurzamer leven. Alles stap voor stap om daar te komen. Nadat ik in januari veel spullen heb weggedaan ben ik daarna rustig verder gegaan met ontspullen. Wat ik wel een lange tijd op orde heb, is al onze kleding. En dat is best veel met twee volwassenen en 5 kinderen. Elk seizoen heb ik een afvinklijst (love lijstjes) met wat ik nodig heb. Ik ga alle kasten bij langs en daarna heb ik een overzicht van kleding en spullen die ik nog nodig heb.

  • ik hoef niet meer na te denken wat ik nodig heb; de lijst vertelt het mij
  • ik weet na het uitzoeken precies wat ik mis
  • het geeft rust en kost weinig tijd
  • ik heb weinig impulsaankopen meer, omdat ik weet wat ik nodig heb en dat dan ook regel
  • de kasten van de kinderen zijn overzichtelijk en ze kunnen prima zelf hun kleding bij elkaar zoeken (oké, ik heb vijf jongens, dus dat is ook makkelijk)

Van klerezooi naar kledinggoed

Vanaf 13 mei heb ik weer een challenge voor je. We gaan in 5 dagen er voor zorgen dat de kledingkasten van je kind(eren) uitgezocht zijn aan de hand van een checklist met wat je deze lente en zomer nodig hebt. De kledingkasten zijn schoongemaakt, uitgezocht en opgeruimd. Ik geef je een lijst met tips van duurzame kinderkleding merken en zo ga stap voor stap van klerezooi naar kledinggoed.

Hoe gaan we dit doen dan?

Stuur mij een bericht via het contactformulier of DM van Instagram dat je mee wilt doen. Je ontvangt dan 12 mei van mij de checklist die je nodig hebt.

Klerezooi

De 5 dagen daarna kijk je naar mijn korte instastory wat we die dag gaan doen. We doen alles stap voor stap en relaxt. Ontspullen en opruimen kan ook leuk zijn en dat wil ik je laten ervaren.

Aan het einde heb jij de zomergarderobe klaar voor je kind

En daarna kan het beginnen. De voorpret van de zomerse dagen. Lekker lang licht, buiten zijn, rustig met een boekje de dag afsluiten. Je lijf opladen met de zon en vitamine D. Ik weet niet hoe jij dat ervaart, maar in de zomer lijkt voor mij alles altijd wat makkelijker en energieker te gaan. En wat relaxter en rustiger. Dat laatste; relaxt en rustig, ja dat wil ik wel!

“Opgeruimd staat netjes Esther”

“Opgeruimd staat netjes Esther”

Vroeger. Lang geleden. Toen ik nog bij mijn ouders woonde en rommelkont nummer 1 was zei mijn moeder vaak: “opgeruimd staat netjes Esther.” Vaak nadat mijn slaapkamer leeggehaald, ontsmet en opgeruimd was. Door haar. Ik weet nog dat ik het lastig vond als mijn kamer weer netjes was, alsof ik weer mijn plek moest zoeken en de spulletjes met mij.

Toen ik op mezelf ging wonen klonken de woorden nog na: “als je later op jezelf woont, moet je ook alles zelf doen.” Oei. Dat klonk niet fijn (mijn moeder deed echt heel veel), maar goed, ik kon ook niet altijd bij mijn ouders blijven wonen.

Ik leerde toch zelf opruimen en dat ging best aardig. Ik woonde in studenten kamers of kleine woningen. Best overzichtelijk en makkelijk netjes te houden voor mij. In die periode ben ik ook vaak verhuisd. Ook een goede reden om steeds op te ruimen.

Na mijn laatste verhuizing, kwamen twee huishoudens bij elkaar. Mijn man en ik hadden allebei een woning, eigen spullen en spullen van de kinderen. Mijn woning verkocht ik terwijl ik herstelde van een longontsteking en 26 weken in verwachting was. Veel spullen zijn uit gemak in dozen beland, of zaten nog in dozen van mijn vorige verhuizing.

Na de bevalling brak een moeilijke tijd aan. De kleinste huilde veel en ik was lichamelijk letterlijk uitgeput van de longontsteking en bevalling. En weet je wat ik ging doen? Ik ging opruimen. Werkelijk, ik ging niet om hulp vragen bij de huisarts. Of ontspannen. Of gezond eten of wat je ook kan doen om fitter te worden. Nee!

Ik.

Ging.

Opruimen.

Het eerste wat ik deed was de kleding uitzoeken zoals Marie Kondo mij vertelde hoe ik dat moest doen. Het was alsof ik therapeutisch bezig ging om alles onder controle te krijgen. En ik hoorde de woorden van mijn overleden moeder steeds zeggen: “Opgeruimd staat netjes Esther.” Op die manier was ze steeds bij me. Ze keek over mijn schouder mee en ik kon op haar schouder uithuilen wanneer dat nodig was.

Stap voor stap begon mijn proces. Alle kleding werd uitgezocht. Ook van de kinderen, mijn man en de voorraad kleding die in de kasten lag. Met vijf jongens dacht ik namelijk altijd dat het eens van pas kon komen, wanneer
de oudsten ergens uitgroeiden. Ik kon wel een weeshuis kleden met de hoeveelheid voorraad die ik had😄.

Daarna kwamen de boeken. En ik had heel veel boeken. Grotendeels nog in dozen want we konden het niet kwijt in huis. Ik was erg gehecht aan mijn verzameling en toch heb ik heel veel weggedaan.

Ook de papieren van de administratie werden onder handen genomen. En alles gedaan volgens haar methode. Voor mij werkte dat heel goed en kreeg ik de basis op orde.

Ik ben nog niet klaar en ik ben bijna vier jaar verder. Dat geeft niet, ik heb geen tijd in mijn hoofd wanneer dit af moet zijn. Enige wat nog moet gebeuren zijn de opslagkasten op de tweede verdieping, de garage en mijn werkkamer. Die laatste wordt nu gebruikt voor opslag wat weg kan, op marktplaats gezet moet worden of wat gemaakt moet worden.

Wat doe om er voor te zorgen dat het netjes blijft:

  • wanneer ik ga opruimen begin ik met iets wat al netjes is. Ik loop het even na. Vaak kan er toch nog iets weg en zo blijft het opgeruimd.

 

 

Gisteren heb ik dit bakje uitgezocht en toch weer een aantal dingen gevonden die weg kunnen

  • bij alles wat ik nodig heb, denk ik goed na of ik het echt nodig heb of dat het een impuls is om het te willen kopen. Vaak kun je het wel even lenen, is de noodzaak toch minder groot of is het prima een verlangen te houden.
  • de kinderen worden hier ook in meegenomen. Ze weten dat ze met hun verjaardag een paar mooie cadeaus krijgen en dat ze niet overstelpt worden met veel prullaria van Action kwaliteit.
  • één van onze doelen is om onze restschuld van mijn oude woning versneld af te lossen. Alles wat wij besparen door niet te kopen werkt voor ons andere doel. Dat is voor ons heel stimulerend. Omdat wij een financieel plan hebben voor ons huishouden, houden wij ook grip op wat je uit wilt geven of uit kunt geven. Zo weet je dat je nooit aan het einde van je geld nog een stuk maand over houdt.

Ik denk dat mijn verhaal voor veel vrouwen hetzelfde geldt. Je hebt tijd nodig om door je spullen te gaan. Gun jezelf die tijd. Gun jezelf je verdriet, maar blijf het niet vasthouden. Ook niet in je spullen.

Gun jezelf de mooie herinneringen wanneer je de babykleertjes vasthoudt van je puber nu. Maar gun jezelf ook ruimte om op te ruimen. Om door te gaan. Spullen moeten jou niet bezitten, jij bezit je spullen. En jij hebt de keuze welke spullen dat zijn.

Liefs Esther

#Moedersminsgame; 110 mensen die met mij meedoen!!! Wow…

#Moedersminsgame; 110 mensen die met mij meedoen!!! Wow…

#moedersminsgame? Wat bedoel ik daar nu mee?

In januari start ik via mijn Insta account een minsgame. Dat is een methode om op een laagdrempelige manier te gaan ontspullen. “Minsgame” staat voor Minimalism Game. Op dag één doe je één item weg, op dag twee, twee items en zo door tot dag 30 of 31. Uiteindelijk heb je eind januari dan 496 items de deur uit gedaan. Het lijkt veel, maar vooral als je net begint kom je erachter dat er best veel spullen in je huis zijn. Vooral als je samenwoont met een partner en je blijkt nog veeeeeeeel meer spullen te hebben wanneer er kleine kinderen zijn.

“Moeders” in de hashtag staat voor het feit dat voornamelijk moeders mij volgen op Instagram en ik Dieuwke van www.moedersminimalisme.nl benaderd heb. Dus samen gaan we heel veel vrouwen en ook mannen hoor, motiveren om spullen weg te doen.

Ontspullen, opruimen, weggooien, minimaliseren… hoe je het ook noemt; het doet iets met je. In mijn proces van de afgelopen drie jaar heb ik blijdschap ervaren. Blijdschap als ik weer een kastje de deur uit kon doen en er letterlijk ruimte kwam in mijn huis. Ik voelde mij trots op sommige momenten, omdat ik als (stief)mama van vijf kinderen mijn huishouden op orde heb, daarnaast leuk werk heb en dat ik dit kan doen met een glimlach en veel vreugde.

Ik heb ook verdriet gekend in het opruimen. Heel veel pijn en verdriet. Als ik iets tegenkwam van mijn moeder bijvoorbeeld. Dan gingen mijn gedachten naar haar terug en kon het verdriet mij de heel dag uit het lood slaan. En dan dacht ik een paar weken niet meer aan opruimen en ontspullen omdat het te confronterend was. Of ik legde dan de spullen van de ene naar de andere plek. En nog lukt het mij niet om de dozen met spullen van mijn moeder door te gaan. Ik accepteer dat, rouw heeft geen haast en het komt vast wel een keer.

Minimalisme is niet mijn doel op zich. Ik wil minder spullen voor de rust en het overzicht. En ik ben minder spullen gaan kopen omdat ik duurzamer wil leven. Ik vind het lastig, dat we zoveel grondstoffen gebruiken. Dat vraagt teveel van onze mooie aarde. En waarom kopen we zoveel? Puur om verzadigd te raken? Of een kick te krijgen van spullen? Of willen we met onze aankopen status laten zien aan anderen? Ik weet het niet precies. Voor mij werkt het goed om niet zoveel te kopen.

Dus vooruitblikkend naar de mooie maand die voor mij ligt, zal er van alles voorbij komen; blijdschap, verdriet, pijn, trots en doorzettingsvermogen. En alles is goed. Alles hoort bij dit proces. En deze maand doe ik het niet alleen. Ik mag dit samen doen met 110 mensen die “Ja” hebben gezegd. Dat is een grote groep mensen waar ik en anderen op terug kunnen vallen en onze vreugde mee mogen delen!

Volg mijn reis op https://www.instagram.com/estherjvos/ en volg Dieuwke op Facebook via de pagina: minimaliseren kun je leren.

Doel 1; gehaald of niet gehaald?

Doel 1; gehaald of niet gehaald?

“Eind 2018 wil ik alle lades en dozen uitgepakt hebben en opgeruimd. Daarnaast moet de garage ook gebeuren. Dat is nu een gevalletje, hink stap sprong, Yes we zijn veilig bij de fiets gekomen…

Dat is wat ik schreef in januari. En hoe staat het nu? De garage is geen hink stap sprong geval meer. We komen veilig door de garage heen en veel spullen staan nu in stellingkasten. We hebben twee keer goed huisgehouden en opgeruimd. Veel spullen zijn toen direct naar de kringloop en stort gegaan. Ben ik tevreden? Ja. Ga ik nog door? Ja. Want er ligt nog genoeg! Ooit heb ik gelezen dat in een Amerikaans huishouden, gemiddeld 300.000 spullen zijn. 300.000. Serious? Ik geloof niet dat ik alles ga tellen in huis, maar ik hoop tocht echt dat het er niet zoveel meer zijn.

Oké en de lades en de dozen dan, hoor ik je denken. De lades heb ik allemaal uitgezocht. En er staan nog een aantal dozen die niet aangeraakt zijn. Dat zeg ik niet goed. Ik heb ze aangeraakt en ik zag de spullen van mijn moeder. Ik zag de spullen van mijn kindertijd en de werkjes die ik gemaakt heb toen ik een meisje van 8 was. En dan ga ik he. Ik heb iets in mijn hand en dan denk ik terug aan die tijd. Het voelt alsof mijn moeder er weer even is. Nou, dan weet ik wel dat ik nog niet in de fase beland ben dat een voorwerp geen waarde meer hoeft te hebben en alles af kan met een herinnering. Voor nu heb ik besloten dat die dichte dozen, nog even dichte dozen blijven.

In 2019 staat het opruimen nog steeds op mijn to-do list en dan zie ik wel of de dozen al aan de beurt komen.

In januari ga ik weer een minsgame doen. Op dag één doe je dan één ding weg en op dag twee, doe je twee dingen weg. Zo ga je rustig door tot en met de laatste dag van de maand. In het begin gaat het makkelijk, maar zo rond dag 19 of 20 wordt het lastiger. Deze keer doe ik het niet alleen, maar met meerdere mensen via Instagram. Samen sta je sterker en aan het einde van januari zijn we weer 496 spullen minder rijk!

Doe je ook mee in januari? Een opgeruimd huis, geeft jouzelf ook een opgeruimd gevoel. En dat geeft weer ruimte om…? Dat mag je zelf invullen.